Miranda jest jednym z księżyców Urana: najmniejszym, najbliższym, ale też najbardziej ekstremalnym. Jej powierzchnia to niemożliwy krajobraz, złożony z kanionów głębokich na kilometry, uskoków, które urywają się bez ostrzeżenia, oraz regionów, które wyglądają, jakby zostały sklejone przez różne ręce. Astronomowie opisują ją jako ciało „ponownie złożone”: fragmenty odrębnych światów, utrzymywane razem przez kruchą i widoczną równowagę.
Miranda to również nazwa nowego projektu satelitarnego Performatorio, opracowanego dla Donizetti Studio we współpracy z Fundacją Donizetti: przestrzeni poświęconej wschodzącym artystom, gdzie różne języki i praktyki spotykają się, nie łącząc się jednak, zachowując swoją tożsamość jako fragmenty.
Podobnie jak księżyc o tej samej nazwie, Miranda nie dąży do jedności, lecz do współistnienia: to nierówny teren, na którym każdy artysta wnosi własną powierzchnię. Satelita krążący obok Performatorio, dzielący z nim kurs, ale wytyczający niezależną trajektorię.
Poświęcone tym, którzy wciąż definiują swoją formę.
Nicola Fornoni – The Beginning Weight
W pracy „The Beginning Weight” Nicola Fornoni przedstawia ciało jako punkt styku i oporu. Dwanaście żelaznych kul – magnesów – przemierza przestrzeń między dłońmi artysty: przyciągane, odpychane, toczone zgodnie z mechaniką, która wymyka się pełnej kontroli.
Praca ta stanowi ciężkie przeciwieństwo poprzedniego dzieła Fornoniego, „The Beginning Light”, opartego natomiast na lekkości gęsich piór. Tutaj natomiast materia staje się masą: kule poruszają się niczym ciała na orbicie, przyciągając się i oddalając zgodnie z własnymi prawami fizyki, podczas gdy artysta – jego ciało – poddaje się tej sile i nieprzewidywalności.
Fizyczny dialog między oporem a poddaniem się, w którym gest staje się miejscem, w którym przyciąganie staje się doświadczeniem.
We współpracy z Fundacją Teatro Donizetti.
BIO
Nicola Fornoni jest artystą performatywnym, absolwentem kierunku sztuk wizualnych i malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych Santa Giulia w Brescii. Zajmuje się sztuką performatywną od 2013 roku, a swoje badania opiera na ciele, zgłębiając takie tematy jak siła, kruchość i procesy uzdrawiania, często w bezpośredniej relacji z publicznością.
Prezentował swoje prace indywidualne i zbiorowe na arenie międzynarodowej, m.in. w Grace Exhibition Space w Nowym Jorku, SOMA Art Space w Berlinie, Palazzo Mora w Wenecji podczas Venice International Performance Art Week oraz w MAXXI w Rzymie. We Włoszech gościł m.in. w Vaku Project Space w Bergamo oraz w MO.CA w Brescii, gdzie zaprezentował wystawę indywidualną „Take a Breath and Let It Go”.
Współpracuje z kolektywem VestAndPage, uczestnicząc w projektach wideo i performatywnych, a w 2022 roku brał udział w rezydencji Under Scars w Forte Marghera, której zwieńczeniem był zbiorowy performans „The Under Scars” w Palazzo Mora w Wenecji.
