Projekt dużego budynku w stylu eklektycznym był dziełem Virginio Muzio i Ernesto Pirovano, jednych z najbardziej znanych architektów działających w Bergamo w tamtym czasie.
Obaj architekci zostali wezwani przez Unione delle Istituzioni Sociali Cattoliche Bergamasche (Unię Katolickich Instytucji Społecznych Bergamo), która chciała zbudować nową siedzibę dla różnych stowarzyszeń i która sfinansowała prace również dzięki subskrypcji publicznej.
Cały kompleks jest dziś poświęcony ówczesnemu prezydentowi Niccolò Rezzarze.
Od momentu inauguracji w 1908 r. znalazło się tu również miejsce dla innych działalności: hotelu, restauracji, sklepów i domów, banku oraz redakcji i drukarni L’Eco di Bergamo, najbardziej poczytnego dziennika w Bergamo.
Znajdowała się tu również sala teatralna Rubini, przekształcona później w Centrum Kongresowe Papieża Jana XXIII.