Giovanni Brambilla przedstawia „Visioni di Crespi d’Adda” w ramach programu Festiwalu Literatury Pracy „Produzioni Ininterrotte”
Według Brambilli każda wystawa musi wynikać z solidnej spójności oraz z projektu kulturalnego zorientowanego na utopię, rozumianą — w duchu Tomasza Morusa i Le Corbusiera — jako zaangażowanie na rzecz uniwersalnych ideałów sprawiedliwości, pokoju i budowania przyszłości, z dala od czystego dążenia do oryginalności jako celu samego w sobie. Tworząc malarską atmosferę, by przedstawić Crespi d’Adda – miejsce, z którym jest głęboko związany – autor oparł się na dwóch kluczowych punktach odniesienia: z jednej strony realizm Edwarda Hoppera, z którego zaczerpnął miejskie i przemysłowe pejzaże, rygorystycznie wykluczając postać ludzką, zgodnie ze swoją poetyką; z drugiej strony wizualną pamięć o niemieckiej kolonii artystycznej w Worpswede, której idylliczny krajobraz przywołuje skojarzenia z zabudową i postindustrialną historią tej lombardzkiej wsi robotniczej.
Giovanni Brambilla
Pejzaże i martwe natury Giovanniego Brambilli (Trezzo sull’Adda, 1943) już dawno przekroczyły granice kraju i Europy. Wystawy w stolicy oraz w głównych miastach Japonii spotkały się z pochlebnym przyjęciem zarówno publiczności, jak i krytyków, których zafascynowała lombardzka tradycja figuratywna, której Brambilla jest jednym z ostatnich wyrafinowanych przedstawicieli. Giovanni Brambilla maluje od 1959 roku. W latach 60. dołączył do grupy „Artisti Indipendenti A. Bucci” w Mediolanie, uczęszczał na kursy rysunku w Accademia Carrara w Bergamo oraz pogłębiał swoją wiedzę na temat technik akwaforty w Bergamo, Mediolanie i Tokio. Jego artystyczne wykształcenie ukształtowało się w oparciu o lombardzką kulturę figuratywną XX wieku; wpływ ten charakteryzuje jego dzieła jako punkt wyjścia dla nieustannych poszukiwań dotyczących „atmosfery” pejzażu oraz symboliki martwej natury. Wśród najważniejszych dzieł Brambilli znajdują się cztery wielkoformatowe witraże dla kościoła Trójcy Świętej w Mediolanie oraz witraże w sali „Ostatniej Wieczerzy” w nowym Centrum Parafialnym w Trezzo.
Od 1967 roku organizował wystawy indywidualne we Włoszech, Szwajcarii, Holandii, Niemczech, Kanadzie, Francji i Japonii.
