W Teatrze Donizetti trwa również sezon teatralny. Na scenie przedstawiono odwrócenie postrzegania czasu, typowe dla snów – stary aktor, który ponownie przeżywa w nieskończonej czasowości niektóre chwile swojego życia.
W wyniku charakterystycznego dla snów odwrócenia postrzegania czasu stary aktor, w ciągu pół godziny dzielącej go od wyjścia na scenę, by zagrać główną rolę w „Burzy” Strindberga, przeżywa na nowo, w czasie bez końca, niektóre chwile swojego życia. Ścieżka dźwiękowa rzeczywistości teatru, który ożywa poza jego garderobą, staje się pretekstem i zaproszeniem – czasem beztroskim, a czasem wzruszającym – do wędrówki, a nawet do dialogu z duchami własnej przeszłości, w mieszance pozbawionej logiki czasowej, gdzie jeden dźwięk przywołuje drugi, śmiech przenosi do chwili radości, a długa cisza – do straty odległej w czasie.
Massimo Popolizio postanowił zbliżyć się do postaci aktora z delikatnością, z jaką próbuje się odkrywać tajemnice, które i tak chcą pozostać tajemnicami, i przedstawić portret artysty wolny od wszelkich intencji gloryfikacyjnych. W scenografii o silnym ładunku sugestywnym, gdzie dźwięk i obrazy tworzą wyobrażony dialog z bohaterem, obserwujemy długą podróż ku tej „Burzy”, która jest przeżywana jako ostateczny cel – jeszcze nieosiągnięty, ale dopiero co odroczony.
Orsini poddaje się przewodnictwu Popolizio, ciesząc się zaufaniem starszego aktora, który powierza młodszemu zadanie opowiedzenia fragmentów swojego życia oraz historii naszego kraju od czasów powojennych do dnia dzisiejszego.
Obsada
reżyseria: Massimo Popolizio
na podstawiepomysłu Umberto Orsiniego i Massimo Popolizio
reżyseria: Massimo Popolizio
z udziałem Umberto Orsiniego
oraz Flavio Francucciego i Diamary Ferrero
scenografia: Marco Rossi i Francesca Sgariboldi
kostiumy: Gianluca Sbicca
wideo: Lorenzo Letizia
oświetlenie: Carlo Pediani
dźwięk: Alessandro Saviozzi
produkcja: Compagnia Orsini