W Cineteatro Colognola pokaz charakteryzujący się lekceważącym i wolnym od tabu podejściem, poruszający tematy takie jak życie, śmierć, świat i jego paradoksy.
Aby napisać “Kamikaze”, Eleazaro Rossi odbył duchową i kolejową podróż do Cividale del Friuli. Tam, jako gość Albergo Cividale (3 gwiazdki, niepełne wyżywienie), spędził kilka tygodni patrząc w pustkę, słuchając ciszy i próbując dowiedzieć się, czy problem tkwi w nim, czy w świecie. Ostatecznie, jak to często bywa, odpowiedź brzmiała: oba.
“Kamikaze” to jego jedenasty monolog komiczny. Jedno słowo to za mało. Dwa ani. Jest to serial, którego nie da się podsumować, który nie chce być wyjaśniany, a nawet unika wszelkich prób promocji, z wyjątkiem tej jednej.
Podczas występu rozmawiamy między innymi o życiu, śmierci i świecie.
Dziennikarze pustoszący kongresowe bufety, jakby byli weteranami trzydziestoletniego postu i jakby kanapki były ostatnią szansą ludzkości na zbawienie. Ci sami dziennikarze zadają komikom pytania, jakby nigdy wcześniej nie rozmawiali z człowiekiem (“Ale czy byłeś trochę bachorem w szkole?”).
Poczucie winy, rozbite rodziny, nieuchronna pułapka kapitalizmu i skryte pragnienie, by atak serca zakończył to wszystko. Dziadkowie są wolontariuszami przed szkołami. I, oczywiście, także rzeczy, których nie można tu powiedzieć, ponieważ teatr wciąż ma reputację do utrzymania.
“Kamikaze” to nie tylko show. Jest to oświadczenie. Jest to gest. Jest to przepowiedziana katastrofa. Ale bardzo, bardzo zabawne.
