Rok przerwy w dzia\u0142alno\u015bci \u201eFotografica\u201d staje si\u0119 zatem okazj\u0105 do zaprezentowania prac m\u0142odych tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rzy potrafi\u0105 z wra\u017cliwo\u015bci\u0105 analizowa\u0107 tera\u017aniejszo\u015b\u0107.<\/p>\n","hero_title":"W oczekiwaniu na \u201eFotografica\u201d","indepth":"
Wystawa Giulii Morassutti zrodzi\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie z tej ch\u0119ci. Je\u015bli sercem \u201eFotografica\u201d zawsze by\u0142 cz\u0142owiek \u2013 obserwowany w swojej krucho\u015bci, wi\u0119ziach, przemianach i niezmiennej godno\u015bci \u2013 to Giulia oddaje tego ducha i interpretuje go poprzez osobiste, intymne i rygorystyczne spojrzenie. W jej portretach ka\u017cda twarz staje si\u0119 progiem, obecno\u015bci\u0105, kt\u00f3ra domaga si\u0119, by j\u0105 dostrze\u017cono. Giulia podchodzi do ludzi z uwag\u0105 i delikatno\u015bci\u0105, staraj\u0105c si\u0119 uchwyci\u0107 co\u015b, co nale\u017cy wy\u0142\u0105cznie do jednej chwili: wyraz twarzy, emocj\u0119, spos\u00f3b, w jaki ka\u017cdy z nas decyduje si\u0119 pokaza\u0107 lub, cho\u0107by na chwil\u0119, da\u0107 si\u0119 zobaczy\u0107. W przestrzeniach Klasztoru Carmine, przez kt\u00f3re na przestrzeni wiek\u00f3w przep\u0142ywa\u0142y r\u00f3\u017cne \u017cycia i historie, wystawa \u201eL\u2019Attimo Fuggente\u201d zaprasza nas do zatrzymania si\u0119 przed tymi twarzami i do refleksji nad czasem oraz relacj\u0105 z drugim cz\u0142owiekiem. To w\u0142a\u015bnie sens, jaki nieustannie nadajemy Fotografice: opowiadanie o \u015bwiecie poprzez historie ludzi oraz tworzenie wok\u00f3\u0142 obraz\u00f3w okazji do spotka\u0144 i refleksji. <\/p>\n
ULOTNA CHWILA<\/strong> GIULIA MORASSUTTI 10:00 – 19:00<\/p>\n","iu_addr_streetnumber":"via Bartolomeo Colleoni, 21","iu_website":"https:\/\/fotograficafestival.it\/","iu_documents":[{"url":""}]},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/oggetto\/532890","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/oggetto"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/oggetto"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/oggetto\/532890\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/532892"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=532890"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=532890"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=532890"},{"taxonomy":"aggr","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/aggr?post=532890"},{"taxonomy":"area","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/area?post=532890"},{"taxonomy":"kind","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/kind?post=532890"},{"taxonomy":"zona","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.visitbergamo.net\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/zona?post=532890"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Przez pi\u0119\u0107set lat przestrzenie dawnego klasztoru Carmine przepe\u0142nia\u0142y r\u00f3\u017cne kroki, twarze i historie. Od wsp\u00f3lnoty zakonnej a\u017c po strategiczn\u0105 obecno\u015b\u0107 Teatro Tascabile z Bergamo \u2013 mury te by\u0142y \u015bwiadkami niezliczonych opowie\u015bci, a ten motyw przewodni stanowi sedno projektu wystawy fotografii Giulii Morassutti, kt\u00f3ra pragnie nada\u0107 kszta\u0142t i trwa\u0142o\u015b\u0107 \u017cyciom \u2013 tym, kt\u00f3re spotka\u0142a, pozna\u0142a lub kt\u00f3rych tylko musn\u0119\u0142a. Je\u015bli bowiem portret jest sztuk\u0105 uwidoczniania obecno\u015bci, to TTB dokonuje tego samego poprzez \u017cywe cia\u0142a aktorek i aktor\u00f3w, ale z jedn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105: portret teatralny nie mo\u017ce zosta\u0107 zachowany, za ka\u017cdym razem trzeba go odtworzy\u0107, przemy\u015ble\u0107 na nowo, i w\u0142a\u015bnie w tym tkwi jego si\u0142a, podczas gdy zdj\u0119cia Giulii opowiadaj\u0105 o pragnieniu zatrzymania chwili, w \u015bwiadomo\u015bci ulotno\u015bci istnienia. Uciekaj\u0105ca chwila to ta, kt\u00f3rej wzrok nie jest w stanie uchwyci\u0107, poniewa\u017c cz\u0119sto wymyka si\u0119 nam, zanim jeszcze zd\u0105\u017cymy j\u0105 dosi\u0119gn\u0105\u0107. Fotograf i obiekt znajduj\u0105 si\u0119 na tej samej p\u0142aszczy\u017anie, a pomi\u0119dzy nimi znajduje si\u0119 aparat, kt\u00f3ry rejestruje t\u0119 chwil\u0119, utrwala j\u0105 i reifikuje, czyni\u0105c j\u0105 wieczn\u0105. Ka\u017cde zdj\u0119cie Giulii rodzi si\u0119 z konkretnego zamiaru: pragnienia dotarcia do istoty osoby, kt\u00f3ra stoi przed ni\u0105, ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce jej obecno\u015b\u0107 w tym miejscu, w tej chwili, jest czym\u015b, co ju\u017c si\u0119 nie powt\u00f3rzy \u2013 wyj\u0105tkowym momentem na osi czasu. Portrety przedstawionych os\u00f3b, w wi\u0119kszo\u015bci czarno-bia\u0142e, przedstawiaj\u0105 przyja\u017anie, relacje rodzinne, ale tak\u017ce przypadkowe spotkania. Zawsze s\u0105 to zbli\u017cenia, niemal potwierdzaj\u0105ce to, co napisa\u0142 Ronald Barthes w \u201eKomorze jasnej\u201d: \u201ePunctum fotografii to ten przypadek, kt\u00f3ry w niej mnie k\u0142uje\u201d (ale tak\u017ce \u201erani mnie, chwyta mnie\u201d). Ten przypadek wynika bowiem ze spojrzenia drugiej osoby, kt\u00f3rego Giulia poszukuje, bior\u0105c na siebie odpowiedzialno\u015b\u0107 za up\u0142ywaj\u0105cy czas. Dla ka\u017cdej twarzy wykonuje jedno uj\u0119cie, co najwy\u017cej dwa \u2013 to rygorystyczny wyb\u00f3r narzucony przez dyscyplin\u0119, kt\u00f3ra nie dopuszcza \u017cadnych ust\u0119pstw. W jej zdj\u0119ciach ujawnia si\u0119 surowa prawda, \u017cycie zupe\u0142nie inne od tego, kt\u00f3re pojawia si\u0119 w b\u0142yszcz\u0105cych magazynach. Dla tych, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 ogl\u0105da\u0107 te fotografie, stan\u0105 si\u0119 one niczym \u015bwietliste zapisy przemijaj\u0105cych \u017cy\u0107, obna\u017conych \u2013 fizycznie i metaforycznie \u2013 w swojej wra\u017cliwo\u015bci, kt\u00f3re poprzez swoje oblicza wzywaj\u0105 do odpowiedzialno\u015bci fotografuj\u0105cego. Co zrobi\u0107 z obliczem drugiej osoby? Mo\u017cna j\u0105 posi\u0105\u015b\u0107, uchwycaj\u0105c j\u0105 w obrazie, przyj\u0105\u0107, pozwalaj\u0105c jej ujawni\u0107 si\u0119 w jej odmienno\u015bci, albo stworzy\u0107, buduj\u0105c j\u0105 poprzez interpretacj\u0119. Giulia j\u0105 przyjmuje, daje jej przestrze\u0144 w relacji dwukierunkowej: uznanie drugiej osoby oznacza dla niej r\u00f3wnie\u017c uznanie samej siebie. W gor\u0105czkowym, chaotycznym i rozdrobnionym \u017cyciu, kt\u00f3rego sko\u0144czono\u015bci nie zapomina, artystka stara si\u0119 o\u015bwieci\u0107 i nada\u0107 kszta\u0142t niesko\u0144czonym mo\u017cliwo\u015bciom, emocjom i do\u015bwiadczeniom ka\u017cdego cz\u0142owieka, a wyb\u00f3r portretu fotograficznego, kt\u00f3ry to uchwyca, jest punktem kulminacyjnym tego \u201ecelu\u201d. Kiedy s\u0142ynny m\u00f3wca i filozof Cyceron u\u017cywa\u0142 czasownika \u201eretraho\u201d, od kt\u00f3rego pochodzi s\u0142owo \u201eportret\u201d, nadawa\u0142 temu terminowi znaczenie \u201ewyrwa\u0107 kogo\u015b z samego siebie, sprowadzi\u0107 go do tera\u017aniejszo\u015bci\u201d; portrety Giulii w\u0142a\u015bnie to robi\u0105. Fotografia przedstawia unieruchomienie chwili w nieustannym przep\u0142ywie czasu, spos\u00f3b na to, by pewna chwila naszego \u017cycia wyrwa\u0142a si\u0119 z czasowo\u015bci; w tym sensie obecno\u015b\u0107 portret\u00f3w dw\u00f3ch os\u00f3b po up\u0142ywie lat opowiada nie tylko o up\u0142ywie \u017cycia \u2013 a tak\u017ce \u015bmierci \u2013 ale tak\u017ce o trwa\u0142o\u015bci relacji jako fundamentalnej cechy naszego cz\u0142owiecze\u0144stwa oraz o tym, \u017ce \u2013 cytuj\u0105c Montale\u2019a \u2013 odwo\u0142ujemy si\u0119 w\u0142a\u015bnie do obecno\u015bci obrazu, aby nie \u201eodci\u0105\u0107 tej twarzy\u201d.<\/p>\n
<\/strong>Giulia Morassutti (ur. 2000) odkry\u0142a swoj\u0105 pasj\u0119 do fotografii w liceum artystycznym Manz\u00f9 w Bergamo, do kt\u00f3rego ucz\u0119szcza od 2015 roku. Po uzyskaniu dyplomu w 2019 roku zapisa\u0142a si\u0119 do Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Wenecji, ale porzuci\u0142a studia w 2020 roku z powodu pandemii Covid, by nast\u0119pnie przenie\u015b\u0107 si\u0119 do Akademii Carrara w Bergamo, gdzie studiuje malarstwo i grafik\u0119. Jej dzia\u0142alno\u015b\u0107 wystawiennicza rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 wcze\u015bnie: w wieku osiemnastu lat zdoby\u0142a pierwsz\u0105 nagrod\u0119 (w kategorii lice\u00f3w) w konkursie \u201ePremio don Sergio Colombo\u201d dzi\u0119ki instalacji i dziennikowi podr\u00f3\u017cy, kt\u00f3re zosta\u0142y zaprezentowane w 2018 roku w dawnym oratorium \u015bw. Lupo w Bergamo. W 2022 roku bierze udzia\u0142 w wystawie zbiorowej \u201eQualcosa del genere\u201d w Centrum Kultury Tullio Carrara w Nembro, co przynosi jej zaproszenie do zorganizowania wystawy monograficznej: w 2023 roku odbywa si\u0119 jej pierwsza wystawa indywidualna \u201eInside Out\u201d, kt\u00f3rej kuratork\u0105 jest Giovanna Brambilla, w tym samym centrum. Wystawa ta oznacza pocz\u0105tek poszukiwa\u0144 artystycznych coraz bardziej skupionych na obliczu drugiej osoby, co stanowi g\u0142\u00f3wny motyw jej tw\u00f3rczo\u015bci. <\/p>\n","time":"